Is dit een van die redes hoekom ek skryf? JIP!

Dis net so gepas, ek dink nie baie oor redes nie, maar as ek soms doen doen ek dit in overdrive. . .

So :

Nr.1 - rede is - terapie

Nr. 2 - verlange

Nr.3 - ek deel graag

Nr. 4 - ek moet my liggie laat skyn

Nr. 5 - omdat ek ook so in my boek met mense praat wie nie terug praat nie maar julle doen soms

Nr.6 - my buurvrou my geleer het van blog (dankie buurvrou) sy skryf ook haar eie blog - posotive and proud of it - uit Nigeria uit. 

Nr.7 - verwys na die prentjie 

Nr. 8 - dalk om net bloot insanity af te weer

Nr.9 - en ek hou aan omdat ek so baie goeie terugvoer kry oor my gorrels . . .

Dankie vir my gereelde lesers, julle is wonderlike mense. My swaer vra my nou die dag hoe ek dit handle, want en is voortdurend besig op my foon en maak notas, soms dink mense ek chat dan sit ek eintlik en notas maak v die boek, en my antwoord was, dit hou my aan die gang. Dit maak die klippe in die pad kleiner en die vorentoe makliker. My kop stop nooit nie. Ek het nie 'n empty box waar ek kan gaan sit en niks nie . . . want ek's net ek. 

Love yu all! 

Lekker daggie. 

Drome, koue en leemtes . . . koue leemtes en salfies . . .

Dis koud vandag, my binneste willie saamwerk nie, en ek loop lang paaie in my kop, ek weet ek is soos in permanent op vakansie maar dit kan ook voel dat ek 'n wegbreek nodig het en ek weet my man het daai wegbreek meer nodig as ek en ek dagdroom . . . 

Ek dagdroom oor strande en die bos, Paternoster, die Karoo en die Bosveld en Namibia, Swakopmund en Tsumeb waas my mense is . . .  en ek droom die koue weg, want dis somer in my kop, iemand moet net die yskas toemaak.

Ek onthou laas winter toe Klein Mienke so lank in NICU was, dit was nie lekker nie, en nou hierdie winter die leemte van ouma se Lulubaba wie ons moes sien weggaan voor sy by ons was . .  en ek vra dat volgende winter asseblief beter moet wees, pyn en koue loop nie mooi saam nie, dis uiters kak! 

More kom klein Lika, my suster Marie se kleinkind, en ek is so bly, ek kannie wag om haar te ontmoet nie en ek probeer die lewe vier, ja dit gaan seker rofies wat probeer vorm, weer afruk maar ons moet aan ons moet vorentoe, maskara en eyeliner hou nou nie eintlik lank op die gesig nie maar ons sal weer regkom. Ons moet net. Ons het so gedroom om saam ouma van nuwe ou dogtertjies te wees en nou is daar net enetjie. . . Die bly saam met julle is lekker lig op die swaar knop in ons binnestes. 

Droom . . . Ja ons kan droom maar soms werk dit net nie so uit nie . . . 

Nou droom ek van ver plekke, dis nie omdat ek wil weghol nie, dis omdat ek salfies soek, salfies om hierdie seer bietjie te streel. Paternoster waar ek nog nooit was nie maar die plek het iets wat ek net op prentjies kan lees, daai sout see en strand, visserskuitjies en die song Skipskop kom in my kop op en ek onthou ek het hom al soveel keer vir myself gesing, veral toe ons na die anderkant toe gegaan het, en dit was goed, dit is goed daar, die vrede en liefde van Afrika. 

Die bosveld bos, Mabalingwe le om die draai en ek voel al daai bos en die diere en die soort van vryheid om te ry en net by 'n watergat te sit en jou gedagtes te laat gaan, ek en die liefde van my lewe, ons deel hierdie dinge asof ons een mens is, dit maak ons sterk en trek ons vas teenmekaar.

Namibia, Suidwes my land, daar waar die mooi myle en myle strek, van grasvelde tot woestyn en die see, die mooi die skoon van 'n Hoer Hand, daai salfies doen weer iets anders wat jy nerens anders kry nie. Die bakkie se wiele op die teer wat verruil word vir sout pad en later duinesand, die seewind wat trane droogwaai en stywe strepe oor die wange los, iets wat die sout van trane met die soet van die lewe kan vervang . . .

So kan ek aangaan van die een gunsteling na die ander, elkeen doen iets anders vir die siel, die leemte loop saam en kan nie so volgemaak word nie maar die salfies sal weer die ou bekertjie volmaak. 

Dan iewers in die agterkop is daar 'n gedagte van nuwe lewe wat ek nog nie met julle kan deel nie, eendag sal ek wel, nie lank van nou af nie . . . Hou maar dop!

As ek julle verveel met my gevoelens, dink net daaraan, dis net myne, ek weet nie hoe ander mense dit verwerk nie maar ek doen dit al jare lank deur te skryf, en dit werk vir my, dankie vir die wit van die papier en die ink in my pen, deesdae is dit die keyboard en die skerm maar dit werk nogsteeds. 

Daar was mense wie ek so probeer wegskryf het uit my gedagtes maar die moere kom roer nog soms hier in my kop en ek dink, julle sou in die verlede kon bly as julle nie nogsteeds die vir wie ek die liefste is kom omkrap het nie, so bly maar daar in julle eie ou bubbletjies en moet asseblief nie daar uitklom nie, hulle kon tot hier sonder julle klaarkom, so bly weg al is dit die wegbly en stilbly wat die roering veroorsaak, julle kopuitsteek sal dit net weer erger maak . . . almal sal nie die stukkie verstaan nie . . . Dalk skryf ek tog eendag nog 'n laaste stukkie hieroor, maar vir nou is dit nie my begeerte nie. 

Vir nou konsentreer ek op die toekoms en ek weet dit sal beter gaan en ek fokus op dit.

Hou julleself warm vandag, en die wie aan die bokant van die ewenaar is waar dit lekker somer is, dink aan my koue voete en gaan staan bietjie in die son en stuur daai lekker warmte die kant toe . . . 

P koue groete van die kant af, en droom maar dit word soms waar . . . 

Mwah 

Dis terapie nie werk nie . . .

Vanmore word ek wakker en die bed is so lekker ek wil sommer daar bly, maar ek kry my 'mind over the matress' en ek staan op. Maak oop vir die brakkies om te piepie en ek sit die ketel aan.

So met my eerste koffie inni hand bekyk ek die plek om my en ek besluit, nee hier moet ek bietjie regskuif en lewe gee. My omgewing lyk dan nou vandag so vaal soos my binneste. 

Ek kook 2 eiers en ek gaan klim onder die water in, begin eers by myself, skrop en was al die vaal gevoelens af, trek die pienkste top aan wat ek het en knoop 'n serpie om my hare, gesiggie word ingekleur en so bietjie kleur aan die lippe rond die prentjie mooi af. Ek spuit van daai duur parfume aan my polse.

Ek maak nog koffie en dop die eiers af. Nou gaan julle wonder, wanneer gaan sy by die lewe gee uitkom? Maar ek kom daarby uit, nie sonder om eers te wonder of ek voor of agter moet begin nie. 

Ek gryp die half dooie ruiker en ruik hom uitmekaar uit, met nog genoeg loof en blomme maak ek 2 nuwe ruikers, een vir die sitkamer en een vir die eetkamer, die sonnetjie skyn so helder by die komhuisvenster in dat dit skoon voel of hy net vir my skyn. 

Ek gooi vars lappies oor die tafeltjies, knoop 'n serp om die kleipot en pak al die rondle goed weg. 

Ons bly in die granny flat langs ons huis, die huis verhuur ons uit, ons is mos nie baie aan die kant van die ewenaar nie. Die woonstel is voldoende. Badkamer, slaapkamer, kombuis, eetkamer en sitkamer. Groot genoeg vir ons 2, soms druk die min spasie my net bietjie vas maar dan leer jy om te minimize, ek probeer lig woon, so min moontlik goed, maar vir my wie so lief is vir mooigoed is dit maar moeilik. 

Nou na die vloere met lekker sandle wood water gewas is en my lappies en blommetjies vrolik pryk het die sonnetjie geskuif en skyn nou dankbaar oor my bene waar ek hier sit en skryf, die skryf kom maklik vandag want ek vertel julle van my lekker terapie oggend, als is skoon, als het 'n bereplekkie gekry en ek dink by myself more kan ek bietjie die kaste begin oorpak, dis altyd 'n skattejag, ek vergeet gereeld wat ek als het, so dalk klim daar more weer 'n paar mooigoed uit die kaste uit en kom maak my bestaan mooier hier in ons duskant plekkie. As ek weggooi kry iemand altyd iets oud of nuut want weggooi is nie maklik nie, ek gee liewer weg. Gee is mos lekker. 

Nou gaan ek daai hoop ou Tuis en Tuin tydskrifte deurblaai en dalk beland hulle ook op die weggee hoopie. Ek lees mos nou aan lyn, dis nie dieselfde nie maar makliker en ligter. 

So as jy nou 'n wille woeste dorps dag gehad het, wens ek jou 'n huis Sondag toe, ek shop maar in die week, dis soveel rustiger. Want ek kan ;-) 

Heelmaak terapie die rondskuif en mooimaak om my, my ou bekertjie is afgestof, pieringkie blinkgevryf, gereed om weer uit gedrink te word. 

Rustige naweek my mensies, dankie vir julle lees en ondersteuning. 

Love you lotz

Vandag praat ek in prentjies . . .

Oe ehe

Wie van julle het weird bure? 

Ons het sulkes hier aan die Suide kant van die ewenaar . . .

Hulle glo ons bly in Seberia, hiehiehie, die tannie is ouerig en ek is eintlik lief vir ou mense maar sy is nie oud genoeg nie, ek steek eers my kop by die deur uit om te loer voor ek uitgaan. Sy skree sommer daar van anderkant af as sy my sien even as ek op die foon praat, dan slaat my hare sommer in 'n kroes uit van pure irritasie. Nou ek like ook nie irretasies nie, maar daai enetjie dryf my teen die mure uit, sy loop altyd met so 'n blou voel op haar skouer. Dis nou die voel wie my kat kastag jare terug wou vang. Dan bel sy my en teem in my oor, "Iretha, jou kat wil my voel vang" en dan vra ek "is die kat nou daar?" Dan se sy ja sy weet dis my kat want hy het 'n klokkie om sy nek. Dan se ek "tannie, my kat le hier in die sonstreep en dra nie 'n klokkie nie". Dis jou eie kat want die is die enigste ene met 'n klokkie om die nek in die straat! Dan gaan sy aan . . . As jou kat my voel vang is daar groot moeilikheid, o my genade. 

Vandag, jare later, en ons het nie meer katte nie, die is lankal dood van ouderdom, loop hulle in die straat en roep hulle kat, nogsteeds met die klokkie en al, met 'n soort van fluit soos mens honde roep, en maak, 'miauuuuwwww' sodat die nou moet huistoe kom. En dan kom staan hulle voor ons hek en miaaauuwwww asof die kat nou gaan oorleef met my 2 jack russels in die erf. Oe ehe. 

Die Seberia ding kom van toe ons besig was om ons granny flat reg te kry, en die bouery nog aan die gang was. Ons was by die oorkantste bure wie ook getrek het, en sy hoor ek vertel vir die oorkantste buurvrou dat ons in Nigeria gaan woon, en sy staan so en luister na ons gesprek, en sy draai om na die oom en sy se vir hom, " het jy gehoor hulle gaan Seberia toe?" Ons was dik van die lag en ek het haar reggehelp maar dit het nie gehelp nie, sy hou voet by stuk ons woon in Seberia, so nou woon ons maar in Seberia . . . 

En as sy jou vastrek buite, of in 'n winkel, eish, dan wil sy weet, het jy van die een gehoor, dit en dat het mos met hulle gebeur . . . En sy vra baie persoonlike vrae en oormore hoor jy jou eie storie met 'n stertjie weer by iemand anders wie hulle ook ken. 

Nou los ek dit maar so, ons bly nog lekker in Seberia en nee dis nie koud daar nie, dis altyd somer ;-)

Ja, ons het daar by 'n kerk aangesluit . . . nee dis nie ver nie, net 6 ure se vlieg . . . 

Ek weet nou nie of ek lelik is nie maar ek giggel elke keer lekker in my mou . . . ja, ons het 'n lekker huis daar . . . nee tannie ons gaan nie daar aftree nie . . . nee dis nie gevaarlik nie . . . ja ons het 'n kar daar . . . ons weet nog nie wanneer ons gaan terug kom nie . . . 

Ek willie hoor van ander mense se dinge nie, want ek weet dis dalk nie die regte weergawe nie, antwoord maar net die vrae, dis al en dan, jammer ek het kos op die stoof, of daar lui my foon, praat weer later en ek verkas.

More is dit weer dieselfde Seberia vrae . . . ne ehe . . . 

Sondae speel hulle orrel en vandaar die naam onder almal, die Adams Family. 

Nou oor die slag as jy wel 'n geselsie aanknoop en wat ever jy kwyt geraak het, se waarhede naarhede word en so verdraaid weer by jou uitkom, duck en dive ek maar die Adams Family, ek wil tog nie he die verdraaide stories moet erger word nie. En ek sal haar ook nie konfronteer nie, dalk onthou sy nie, of dalk help sy my reg met die fynere dertail. 

Ek het nog so iemand geken, nie die skerpste podloot in die pakkie nie, maar ouens, detail van sappige stories vergeet hulle nie! Jy kan jare later vir hulle vra, onthou jy toe dit en dat gebeur het en jy sal als wat jyself al vergeet het in detail terug kry. 

Hoe anders hanteer jy so iets? Of is ek die uitsondering? Dalk is ek baie lelik om eers te loer voor ek my kop by die deur uitsteek. 

My huurders se elke keer as sy hulle sien se sy "hallo Iretha"  en hulle ignoreer dit want hulle is mossie ek nie . . . so soms is dit nie eens ek wie nie hoor as sy praat nie, dalk kan ek se, jammer dis nie ek nie, lol. Jy kry dit mos in 'Seberia', as jy iemand bel en se jy wil met bv. Piet praat, dan se hy 'no this is not Piet, I donno Piet,  en dan vra jy 'n local om te bel en dan is dit ewe skielik Piet. So ek sal maar ek wees as ek dink dis gepas. 

En dan steek die stoute ekke haar kop uit en ek giggel by myself en ek dink, dalk moet ek gaan oplees oor Seberia, sodat ek beter kan gesels oor my huidige tuiste ;-) 

Dalk dink julle wie hier lees, hierdie ewenaar heksie het haar kop nou heel verloor, ewenaar heksie is 'n ander dag se storie, hiehiehie . . . 

En die prentjie van 'n hoed en 'n besem en 'n houtlepel kom hier voor my geestesoog op en dit ieeeeeeee in my ore . . . 

En ek tel die ou kommetjie op en ek loer in, smaak my daars 'n ou lekseltjie daar onner in. 

Al vat dit besems en orrels en blou voels en katte en ou tannies, en verlang verlang verlang ek sal weer daar kom. 

Ewenaar oor en weer groete. 

(En ek lees oor wat ek hier geskryf het en dit lyk my dan nou ek is die weird buurvrou . . . ) 

My 'status' verander . . .

Status is verander na 'grasweduwee'  . . . 

Dit was 'n op en af ry dag, en die slegste was die lughawe trippie, Danie is weer weg na die noorde kant van die dwars streep toe, en ek bly bietjie agter v kuier en handjie bysit. Dis nie lekker nie, dis nou die koebaai se gedeelte, maar ek tel altyd die naweke, net 5, dan is my anderhelfte weer aan dieselle kant as ek. Dan gaan ons lekker bos toe, jayyyy, kannie wag nie.

En in 'n omesientjie swaai daai ou verhaal om soos 'n pendulum, tiktok eendag verlang ek suid en tiktok die ander dag verlang ek noord . . . en ek wil hier wees en ek wil daar wees en die kloon gedagte kom weer op ini kop . . . en daai teleporting masjien wat iemand nog moet bou . . . en moet tog nie vergeet van die rewind knoppie nie, ek sal sooooo graag daai rewind knoppie wou uittoets, en ek dink, se nou dit werk nie, sal ek weer kan rewind? En dan dink ek weer . . . daar is net een pad, en dis reality, so nou is dit maar weer vorentoe, krom rug teen die storm winde beur ons vorentoe, hande en kniee nerfaf gesukkel om regop te bly . . . 

So om my eie hartjie te troos gaan soek ek toe daai Magnolia boom wat iewers vir my wag, ek weet net nie waar hy wegkruip nie. Ek loop mooies raak, maar nie ligpienk nie, ek wil 'n ligpienke he en ek sal nie settle vir tweedebeste nie, so more soek ek voort. 

In my agterkop, my lief se beeld, ek mis jou klaar, ek loop in my gedagtes met jou en gesels, jy's op die vliegtuig en treetjie vir treetjie vlieg jy verder weg . . .  En ek se vir jou: My man, moenie bekommerd wees oor my nie, ek sal dit maak, jy's die ene wie se bekommernisse ek wil wegvee, ek is so lief vir jou, ek se dankie vir die vele kere wat jy my dra, nou moet ons teen mekaar aan leun en deurdruk al is ons duisende kilometers ver van mekaar af ons doen dit nogsteeds saam saam soos altyd van tevore. 

In my gedagtes vat ek jou hand . . . 

Magnolias

Ons ry vandag rond en langs die pad sien ek 'n magnolia boom wat, en ek gaan die woord gebruik, moertoe gesnoei is, maar dis winter en daai ou droe takke is oortrek van die blomme! 

Nou as daai boom so 'n woeste gesnoei deur 'n onervare ou met 'n wille snoeisker kan oorleef en so mooi kan blom na die tyd, dan kan ons dit seker ook doen! 

Hierdie magnolia gaan staan en tensy 'n aap met 'n byl my bykom en my uit die grond uit kap sal ek nie opgee nie . . . 

So bietjie reen in die somer sal ons maak blom in die winter en ek het baie reen in die somer gehad, ek het gebrag hoe vol my ou bekertjie is en ek sal sommer een van daai blomme in hom staanmaak en hom soos 'n blompot laat lyk! 

Vatso jinx

Ek gaan more 'n magnolia boom koop en vir ons Lulubaba plant, en elke jaar as hy so mooi blom sal ek weet, dis ons oorlewing en haar plekkie ini Hemel wat so mooi is. 

Kom ons plant magnolia bome vir ons oop sere en rowe, elke keer as daai pienk blomme vol sit sal ons weet, blom gaan ons blom come hell or high water! 

Mooi daggie vir almal. 

Ekke